DressuurTotaal

Doreen Proos, meer dan een Grand Prix amazone.
 
 

Onderstaand artikel verscheen in “De Telegraaf” op zaterdag 2 oktober 2010. Voor het interview met Mascha de Jong zijn wij enkele dagen daarvoor naar het gebouw van “De Telegraaf” in Amsterdam afgereisd. Ik vond het een interessante ervaring.

Paardenfluisteraar laat stem horen.

Chris Irwin leert ruiters hun paard te lezen.

Door Mascha de Jong. In het katern Telesportief.

BEMMEL –  Allemaal leuk en aardig zo’n Wereldruiterspelen in Kentucky, waar honderden paarden schitteren in springconcoursen, dressuurringen, crossen, marathons en westernrijden. Maar wat vinden ze daar nou eigenlijk zelf van? Neem Totilas. Wordt dit achtste wereldwonder wel zo blij van zijn status en gouden plakken? Of zou hij toch liever in de wei staan?

Ach, konden ze maar praten, die viervoeters, dan wisten we wat…

Het paard is al jaren uit het straatbeeld verdwenen en de automatische overdracht van kennis over het paard is daarmee verwaterd. Een bron van zorg, want mensen benaderen een paard tegenwoordig vooral ‘menselijk’ – een aai over de bol, aankijken, praten – terwijl deze dieren hele specifieke behandeling nodig hebben.

De internationale paardensportfederatie FEI heeft daarom de term ‘happy horse’ ontwikkeld. Zij wil van bovenaf initiëren dat het welzijn van alle paarden voorop komt te staan. Maar daar ga je weer, wat is een happy horse? Dat de hele dag huppelt of hinnikt? Een ontwikkeling van de laatste jaren is de opkomst van de paardenfluisteraars. Niet a la Hollywood-ster Robert Redford. Maar meer aards. De Amerikaanse cowboy Monty Roberts is de geestelijk vader van deze beroepsgroep. De Canadees Chris Irwin is één van zijn collega’s. Een voormalig atleet te paard én autodidact, die al heel snel doorhad, dat paarden niet als mensen behandeld moeten worden.

Irwin: ,,Ik wordt vanuit de wetenschappelijke hoek vaak kritisch benaderd. ‘Hoe weet je dat paarden gevoel hebben?’ Ik stel dan de wedervraag: Hoe weet je dat paarden géén gevoel hebben? Ik ben er van overtuigd dat het wel zo is en ik hoef het tegendeel niet te bewijzen. Dat brengt ons op de volgende morele vraag: Kan het ons wat schelen of willen we alleen maar een doel halen met paarden, zoals een medaille winnen?”
Hij geeft gelijk antwoord op zijn eigen vraag. ,,Ja, een paard kan vrijwillig naar medailleniveau lopen.  ,Als je in harmonie met een paard werkt en je laat het paard het tempo bepalen van zijn groei, kan dat zelfs goud opleveren.” Hij stelt er alleen één regel aan: ,,Je moet je paard kennen als je broekzak.”

De ideale relatie tussen een mens en een paard is niet te vergelijken met die van een baas en werknemer. Een ouder of leraar, die een kind begeleidt, benadert veel meer de perfectie. ,,Een baas heeft een doel voor ogen. Zo zijn ook veel ruiters. Ze willen hun paard in piaffe of over 1,60 meter laten springen. Maar is dat paard daar sowieso geschikt voor? Ouders en leraren hebben – als het goed is – altijd het welzijn van een kind voor ogen. Zij kneden een kind dagelijks met in gedachte dat het later een evenwichtige volwassene moet zijn. Zo werkt het ook bij een paard.”

En dus wijst Irwin ruiters erop hun paard te ‘lezen’.  Irwin: ,,Paarden geven zo verschrikkelijk veel signalen af. Hun oren, schouders, heupen, alle onderdelen ‘praten’. Weet je hoeveel verschillende signalen de staart alleen afgeeft? Zes. En misschien nog wel meer, want ik ben ook nog niet klaar met leren. Vijf jaar geleden dacht ik alles te weten. Maar ik blijf mijn inzichten steeds bijschaven.”

Irwin is ondertussen in Nederland ook opgemerkt. Hij heeft meerdere clinics gegeven, onder andere op Horse Event in Deurne. Ook Grand Prix dressuuramazone Doreen Proos uit Bemmel is groot fan van hem. Zij geeft zelf tegenwoordig ook les op Irwins wijze. Proos: ,,Ik had problemen met mijn paard. Door mij te verdiepen in de methode van Chris liep het ineens. Ik was verkocht. Het rijden is tegenwoordig een feest. Door de instructies van Chris en het leren lezen van mijn paard, weet ik veel beter waar ik mee bezig ben.”

Irwin: ,,Voormalig President John F. Kennedy zei het iets anders, maar ik heb er mijn eigen draai aan gegeven: Je moet je niet afvragen wat jouw paard voor jou kan doen, maar wat kan jij voor jouw paard doen?”


Laat een reactie achter